«… Και ήταν μ’ εκείνα τα κοράλλια που άρχισαν οι αποχωρισμοί. Εκείνα τα ίδια τα κοράλλια ήταν από μόνα τους ήδη ένα αντίο. Μην προσφέρετε σε όσους αγαπάτε αντικείμενα πολύ όμορφα, γιατί το χέρι που απλώνεται για να δώσει και το άλλο που αποδέχεται, πρόκειται αναπόφευκτα να χωριστούν, σαν να είχαν ήδη αποχωριστεί μέσα σ’ αυτή τη χειρονομία του δώρου, χειρονομία που διασπά και όχι που ενώνει: από τη μια πλευρά – χέρια αδειανά, από την άλλη – χέρια γεμάτα. Αναπόφευκτα θα χωριστούν, και μέσα στο χάσμα που άνοιξε απ’ αυτή την αμοιβαία κίνηση της προσφοράς και της αποδοχής, το σύμπαν ολόκληρο θα καταποντιστεί.
Από το ένα χέρι στο άλλο, δεν είναι παρά ο ίδιος ο χωρισμός που ανταλλάσσετε, που μεταφέρετε με κοράλλια σαν κι εκείνα!
Καθώς είναι στη θέση του εαυτού μας που προσφέρουμε «κοράλλια» τόσο όμορφα, είναι εξαιτίας της ανικανότητας μας να προσφέρουμε τον εαυτό μας, και ζητάμε, σαν ανταπόδοση, να πάρουμε τα πάντα από τον άλλο. Υπάρχει μια προδοσία εγγενής σε τέτοια δώρα. Δεν είναι τυχαίο που φρόνιμοι άνθρωποι αναρωτιούνται συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις: «Τι σκοπεύεις να πάρεις από εμένα – και μου προσφέρεις ένα τέτοιο δώρο;» Τέτοια κοράλλια συμβολίζουν την εξιλέωση: με τον ίδιο τρόπο προσφέρουμε σ’ έναν ετοιμοθάνατο έναν ανανά, ώστε να μην αναγκαστούμε τελικά να τον συντροφεύσουμε στον τάφο. Με τον ίδιο τρόπο χαρίζουμε σ’ έναν κατάδικο ένα ρόδο, ώστε να μην αναγκαστούμε να τον συντροφεύσουμε στη Σιβηρία…»
Απόσπασμα από το βιβλίο: "Η ιστορία της Σονέτσκα" της Μαρίνα Τσβετάγιεβα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου