Ένα άνοστο, βαρετό καθημερινό βράδυ της χειμωνιάτικης άνοιξης. Η τηλεόραση έχει τον αντιαισθητικό Λιάγκα να λέει εξυπνάδες ή τον μπουνταλά τον Αρναούτογλου να λέει παπαριές; Δε θυμάμαι βασικά! Τότε θυμήθηκα τον φίλο μου τον Κώστα που μου είχε προτείνει μία ταινία η οποία μου είχε υποσχεθεί ότι έχει πολύ γέλιο!! Η ταινία λέγεται "Δείπνο Ηλιθίων" ή στα γαλλικά "Le Diner de Cons". Δυσκολεύτηκα λίγο να τη βρώ αλλά μετά από κανα 40λεπτο η ταινία βρισκόταν ήδη στο Pc μου έτοιμη να θεαθεί από τα απεγνωσμένα μάτια μου και τα κακόμοιρα τα αυτιά μου που είχαν χορτάσει διαφημίσεις ανάμεσα σε Λιάγκες, Αρναούτογλου και ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που περιέγραφε ο πατέρας του προπάππου μου στο ημερολογιό του.
Έτσι λοιπόν έβαλα την ταινία να παίζει. Δε μπαίνω σε λεπτομέρειες, το μόνο που θα τονίσω είναι ότι ο κεντρικός χαρακτήρας προκαλούσε το γέλιο μόνο που τον κοιτούσες! Δε μιλάμε να τον ακούσεις κιόλας, γρήγορα γαλλικά από άντρες, αστείο από μόνο του! Τελικά εκεί που ήμουν έτοιμος να βουλιάξω χαμένος στο μαγικό μου πάπλωμα, βρέθηκα να γελάω μόνος στις 1 το βράδυ! Κάτι που με άφησε έκπληκτο. Κι εκεί που σοβαρεύεται η ταινία και πιστεύεις ότι θα πάρεις και σοβαρό ηθικό δίδαγμα γίνεται το αναπάντεχο το οποίο είναι η χαριστική βολή στη σοβαρότητα σου, εκεί που το γέλιο θριαμβεύει, υπερνικά τη σοβαρότητα και δε σου αφήνει περιθώρια παραμόνο για κοιλιακούς που πονάνε και σαγόνι που τρίζει βγάζοντας χάχανα!!
Να τη δείτε λοιπόν, δεν βγάζουν έυκολα καλές κωμωδίες πλέον!!
Α.Ρ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου