Την Χούντα την έριξαν οι Αμερικάνοι!

Το ακούσαμε μία, το ακούσαμε δύο, δε δώσαμε σημασία! Μα μετά άρχισε να ακούγεται συνέχεια!! «Η χούντα έπεσε από τους Αμερικάνους». Μάλιστα ακουγόταν και από ανθρώπους που δεν έχουν κανένα συμφέρον να λένε κάτι τέτοιο!! Δε θα αρνηθούμε ότι τεχνικά είναι σωστό. Αλλά δεν είναι ένα γεγονός που έγινε με την άνεση του ισχυρού. Θα έλεγα ότι οι Αμερικάνοι την έριξαν όταν κατάλαβαν πως αν δεν το κάνουν οι ίδιοι θα το κάνουν κάποιοι άλλοι…

Αλλά πριν φτάσουμε εκεί ας δούμε λίγο πότε χρησιμοποιείται αυτή η φράση, από ποιους, και ποιον συμφέρει. Αυτή η φράση φτάνει στα αυτιά μου συνήθως από ανθρώπους οι οποίοι έχουν δεξιά αντανακλαστικά, άλλες φορές από ανθρώπους που απλά έχουν άγνοια και ισοπεδώνουν τα πάντα γιατί θεωρούν ότι είναι τόσο κακό πράγμα η άγνοια που προτιμούν να αναπαράγουν μία απογοητευτική και απαξιωτική άποψη. Αλλά πραγματικά αυτοί που εκφράζουν με φανατισμό αυτή την άποψη είναι εκείνοι οι οποίοι θέλουν να κρύψουν την τεμπελιά τους ή τη θέλησή τους να αγωνιστούν για κάτι! Όταν η κουβέντα φτάνει στο πως θα αλλάξουν τα πράγματα και τι μπορούμε να κάνουμε για να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο, δικαιότερο κόσμο η απάντηση είναι μία… Αγώνας!! Προσπάθεια, πάλη, ταξική πάλη βασικά, με όλα τα παρελκόμενα, δηλαδή, επιμόρφωση, αλληλεγγύη, διάλογο, επιμονή, υπομονή κλπ.

Τι γίνεται όμως στον ανθρώπινο εγκέφαλο ορισμένων ανθρώπων όταν ηχεί αυτή η λέξη (αγώνας) στα αυτιά τους δεν έχει εξηγηθεί ακόμα από τους ψυχίατρους ή τους ψυχολόγους! Χωρίς να έχω ιδιαίτερες γνώσεις ψυχολογίας θα έλεγα ότι το σύστημα μέχρι ένα σημείο πέτυχε το στόχο του και με διαρκή προπαγάνδα η οποία χτυπάει στο υποσυνείδητο της μάζας. Πέτυχε να ταυτιστεί ο αγώνας για δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου μέσω της ταξικής πάλης, με όλους τους φόβους που πηγάζουν από μία κοινωνία μολυσμένη από μικροαστικές ασθένειες όπως κατακραυγή, συμβιβασμός, περιθωριοποίηση. Ο αγώνας σημαίνει ότι οι αφέντες θα μας αποφεύγουν, άρα θα είναι πιο δύσκολο να βρούμε δουλειά, ο αγώνας σημαίνει ότι μπορεί να χρειαστεί να σηκωθώ από τον ωραίο μου καναπεδάκι και να βγω στο κρύο, ή στη ζέστη και να συγκρουστώ, άσε που μπορεί να χάσω και το Survivor! Ο αγώνας σημαίνει ότι πιθανόν να πάψω να είμαι αποδεκτός από τη συντηρητική μου οικογένεια, ή από την απαιτητική μου σύντροφο που με προορίζει για πατέρα του παιδιού της και οπότε πρέπει να γίνω πιο υπεύθυνος και λιγότερο ανώριμος!! Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια ο υπεύθυνος και ο ώριμος ταυτίζονται με τον συμβιβασμένο και τον δούλο. Δούλος όλων, του συστήματος, του-της συντρόφου, του γείτονα κλπ

Έχοντας τα παραπάνω υπόψη, υποψιάζομαι ότι αυτός που φοβάται τόσο πολύ να αγωνισθεί δε θέλει να το παραδεχτεί. Κακά τα ψέματα θέλει πολύ θάρρος να διατυπώσεις τις φοβίες σου. Λες και υπάρχει άνθρωπος που δε φοβάται!! Οπότε αντί να μου πει στα ίσα «φίλε φοβάμαι, δεν θέλω να ακολουθήσω γιατί θα πάθω αυτό, αυτό και αυτό» αρχίζει να μου παρουσιάζει πόσο μάταιος είναι ο αγώνας , εξιδανικεύει το φόβο του και τον μετατρέπει σε άποψη (αποψάρα). Αρπάζεται από όπου μπορεί! Επιστρατεύει φράσεις κλισέ όπως «άλλοι κάνουν κουμάντο», «εμείς είμαστε πιόνια», «δε μπορεί να αλλάξει τίποτα» και άλλες φράσεις όπως η δική μας εδώ πέρα…. «Η χούντα έπεσε από τους Αμερικάνους». Είναι προτιμότερο για τον άνθρωπο που δε θέλει να αγωνισθεί ή που έχει δεξιά αντανακλαστικά και άγνοια να εκφράσει κάτι το οποίο υποβιβάζει την έννοια του αγώνα, καλλιεργεί την απογοήτευση και την μοιρολατρία παρά να παραδεχτεί τις αδυναμίες του!

Αν και δεν έχει μεγάλη σημασία να αναλύσουμε την παραπάνω φράση σε σχέση με την αντικειμενικότητα του ιστορικού γίγνεσθαι. Θα αναφέρω μόνο ότι η Χούντα ήταν μία παρέμβαση αποδεκτή από την αστική τάξη, ανεχτή από τους Αμερικάνους. Με τις ευλογίες του μετέπειτα σωτήρα Κωνσταντίνου Καραμανλή (αυτό διαφαίνεται ξεκάθαρα στην αλληλογραφία Τσάτσου-Καραμανλή κατά το 1966)

http://stavrochoros.pblogs.gr/2010/04/o-k-karamanlhs-zhtoyse-diktatoria-.html

Κατά τη διάρκεια της χούντας το κεφάλαιο αύξησε τα συνολικά του κέρδη κατά 186% ενώ οι μισθοί των ανθρώπων που παρήγαγαν τον πλούτο αυξήθηκαν τραγικά λιγότερο σε σχέση με τα κέρδη του κεφαλαίου. Επίσης η χούντα έκανε όσες δολοφονίες έπραξε το αστικό κράτος ενώ είχε δημοκρατία, όπως την περίοδο που κυβερνούσε ο Βενιζέλος ή ο Τσαλδάρης. Με αυτό θέλω να πω ότι η Αστική δημοκρατία δεν έχει μεγάλες ουσιαστικές διαφορές από μία στρατιωτική χούντα. Εξυπηρετούν τα ίδια συμφέροντα. Η φράση «η χούντα έπεσε από τους αμερικάνους» είναι συνέχεια της άποψης «την χούντα την έβαλαν οι αμερικάνοι» ξεπλένει την αστική δημοκρατία, μιας και αυτή φαίνεται αμέτοχη σε αυτή τη διαδικασία, ενώ η ίδια εξυπηρετεί ότι και η χούντα, τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Η χούντα είχε φτάσει στα όρια της, ο λαός άρχιζε να φεύγει από τους φόβους του και σιγά σιγά αναζητούσε δρόμο να βγει από το γύψο. Με οργανωμένες ενέργειες έφτασε στο αποκορύφωμα της έκφρασης της δυσφορίας του με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι  εκπρόσωποί των αστών, το πολιτικό κατεστημένο που καραδοκούσε θορυβήθηκε, όχι γιατί η χούντα έφτανε στο τέλος της, αυτό το περίμενε πως και πως γιατί οι καρέκλες που είχαν εγκαταλείψει πριν το 1967 το είχαν πεθυμήσει! Και οι αστοί δεν την είδαν θετικά αυτήν την εξέγερση, έτσι κι αλλιώς αυτοί τα κονομούσαν και περνούσαν καλά και επί χούντας. Αλλά αν αυτή η εξέγερση ωρίμαζε περισσότερα και διεκδικούσε περισσότερα από την επαναφορά της Αστικής δημοκρατίας, αν διεκδικούσε ένα καλύτερο οικονομικό σύστημα; Αυτό δεν έπρεπε να γίνει, η αιματοβαμμένη εξέγερση είχε άφησε παρακαταθήκη για πιο γενναίες εξεγέρσεις, για πιο ριζοσπαστικές διεκδικήσεις, είχε δώσει και θάρρος στον λαό, αν ξεπόρτιζε άντε μάζεψτους μετά!! Ενώ αν τους φέρουμε το σωτήρα, τον Κωστάκη και τους δώσουμε την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας θα σταματήσουν να εξεγείρονται, δε θα ωριμάσει ο αγώνας τους! Μετά τους πετάμε κι ένα ψευτοσοσιαλιστικό κίνημα και άστους να κοιμούνται για καμιά 40αριά χρόνια!

Άρα, τη χούντα δεν την έριξαν οι Αμερικάνοι, αλλά ο φόβος των αστών απέναντι στο λαό τους. Αυτοί που το λένε αυτό το λένε από άγνοια ή από φόβο. Και αυτή η άποψη, ότι δηλαδή η χούντα έπεσε από τους Αμερικάνους, εξυπηρετεί όσους θέλουν να μας απογοητεύσουν και να αποδομήσουν τους κοινωνικούς αγώνες ώστε να συνεχίσουν να μας χειραγωγούν προς όφελος τους. Αυτοί είναι η Αστική Τάξη, βιομήχανοι, εφοπλιστές μεγαλέμποροι κλπ, και τα πολιτικά τους τσιράκια, σύριζα , νδ, χρυσή αυγή κλπ.


Πηγή: stavrochoros.pblogs.gr