Ο χορός των βρυκολάκων

Μια ξέφρενη αντικομμουνιστική υστερία σαρώνει την Ευρώπη του νεοναζισμού και την Αμερική του νεομακαρθισμού. Επίγονοι των αποικιοκρατών, λιγούρια του Φρήντμαν, νοσταλγοί των κρεματορίων και μια σειρά αποβράσματα της Ιστορίας, παρέα με εθελοντές αμόρφωτους , ανιστόρητους, λούμπεν ναζιστάκια και ανυπόφορα εφησυχασμένους, έχουν συστρατευτεέ για να ξαναγράψουν την Ιστορία.

Στοχος να ταιριαζει με τη συγχρονη εξαθλιωση της δουλειας, να δινει αλλοθι στο εργασιακο κολαστηριο της ανεργιας, του δεκαωρου και της απληρωσιας και να βαζει φωτοστεφανο στους νεοφιλελεδες που ονειρευονται – εκτος από τις διακοπες στη Μυκονο – νεα ολοκαυτωματα, μιαν απεραντη φυλακη , πολλες Μανωλαδες κι ένα κοσμο γενικευμενης φαβελας.

Τα σταφυλια της οργης τα καβροχθισαν οι σφηκες, ο Στάινμπεκ είναι δυστυχως νεκρος κι επιτελους σκασμος οι ρητορες, πολύ μιλησανε, στο εξης θα παιζουνε σ αυτό το θιασο μονο φαντασματα.

Αναδευεται στο πολυτελες μνημουρι του ο Λεοπολδος του Βελγιου. « Ο διοικητης μας διεταξε να κοψουμε και να παλουκωσουμε τα κεφαλια οσων αντισταθηκαν στο Κογκο και να κρεμασουμε σε σχημα σταυρου τις μαναδες με τα παιδια τους». Μαρτυρια μελους του μισθοφορικου αποσπασματος, με την επωνυμια, «Φιλανθρωπικη Διεθνης Ενωση της Αφρικης». Δεκα εκατομμυρια Αφρικανοι σφαγιαστηκαν από τη φιλανθρωπικη, ιεραποστολικη ενωση, ενώ στην αποκομιδη καουτσουκ εκοβαν τα χερια των λιγοτερο αποδοτικων της αφρικανικης Μανωλαδας.

Σαλευει μεσα στο φερετρο του ο Τσωρτσιλ. «Τους μισω τους Ινδους. Είναι ζωα κι εχουν ζωωδη θρησκεια. Αναπαραγονται σαν κουνελια».1943, δηλωση για το λιμο της Βεγγαλης. 29 εκατομμυρια Ινδοι πεθαναν από πεινα. Οι Βρετανοι αποικιοκρατες εξηγαγαν ολο το σιταρι και το ρυζι στη Μ, Βρετανια.
Σηκωνονται αργα από το μνημα τους οι προγονοι του Μεγκελε και του Αδολφου. Αυτοι που στις αρχες του 20ου αιωνα εκαναν προβα τζενεραλε στο ολοκαυτωμα σε Γκανα, Τογκο, Καμερουν και Τανζανια, δολοφονωντας το 80% των φυλων, Χερερο και Ναμα γιατι αντισταθηκαν στη Γερμανικη αποκιοκρατια
Στη σημερινη Γαλλια ο Ολαντ διατηρει γαλλικα στρατευματα κι επιχειρει στρατιωτικα σε 10 χωρες της Αφρικης, που θεωρουνται πια «ανεξαρτητες» αλλα συντηρουν αδιαλλειπτως τους χορους των βρυκολακων. Κι ενώ το 1947 εμεις ματωναμε από τον εμφυλιο, τον πυροδοτημενο από τον Σκομπυ του Τσωρτσιλ, η Αλγερια θρηνουσε 100.000 σφαγιασθεντες από τους Γαλλους μισθοφορους, της Λεγεωνας της Τιμης (ειναι παλιος ο ανασκολοπισμος της γλωσσας και κατι φερνει απο αιμα, τιμη κλπ) Ξανα στο τωρα του Ολαντ. Το 10% του γαλλικου πληθυσμου είναι Αλγερινοι, γκετοποιημενοι δουλοπαροικοι, ενώ το 70% των φυλακισμενων σε ολη τη Γαλλια είναι παλι Αλγερινοι. Το σκοταδι πεφτει γρηγορα πανω απ την πολη του φωτος πριν καν ολοκληρωθει καλα-καλα μισος αιωνας από το Γαλλικο Μαη.

Γι αυτο, οταν ακουω το Αιγαιο να γινεται ποιηση, εγω παντα σωπαινω αλλα οταν ακουω για την Ευρωπη του διαφωτισμου και των λαων, μου ανεβαινει το αιμα στο κεφαλι. Πολλα, πολλα εμετικα και αιματοβαμμενα από τη γενοκτονια των Ινδιανων και τις ιαχες των κονκισταδορων ως το μαζικο σεξουαλικο βιασμο και τη μαζικη δολοφονια των Μαου Μαου από τους Βρετανους τζεντλεμεν, από τον εκτοπισμο 10 εκατομμυριων Ινδων επειδη στραβοκαταπιε σ ένα γευμα ο Κυριλλος Ραντκλιφ, μεχρι την αποστολη ζαχαρης με αρσενικο στις φυλες του Αμαζονιου, το βομβαρδισμο των καταφυγιων στη Ραμαλα, απο τους προκατοχους του Τραμπ και τη συνοδοιπορια του ιδιου στις σφαγες της Γαζας και της Υεμενης.

Ηπιαν πολύ αιμα οι βρυκολακες αλλα διψανε ακομα. Σ αυτο το ιδιο αιμα βουτανε το δαχτυλο για να ξαναγραψουν την Ιστορια των "ισων αποστασεων" , χωρις αιδω γιατι ξερουν οτι εχουν καταφερει να φτιαξουν μια τηλεχειριζομενη κοινωνια πιυ καταπινει αμασητες χλαπατσες.

Φωτο 1: Βρετανος εκπολιτιστης

Φωτο 3: Ο λιμος της Βεγγαλης 

Φωτο 4: Γερμανος εκπολιτιστης

Κογκο, αμοιβη για το μαζεμα καουτσουκ

Κογκο, αμοιβη για το μαζεμα καουτσουκ

 Ο λιμος της Βεγγαλης 

Γερμανος εκπολιτιστης

Πηγή: alfavita

Άμα δεν έχεις υψοφοβία...

Οι παρακάτω φωτογραφίες έχουν ως θέμα τους εργάτες της δεκαετίας του 1930 χωρίς τους οποίου δε θα υπήρχαν ουρανοξύστες στην Αμερική! Πραγματικά δεν έχουν το θεό τους!

          Ο άνθρωπος που τράβηξε πολλές από αυτές τις φωτογραφίες! Το όνομά του... Charles Ebbets

Πηγή: Dailymail

Σχέδιο Μάρσαλ: 70 χρόνια… «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ»!

Λέγεται ότι «την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές». Στην Ελλάδα, λόγω των συνθηκών που διαμόρφωσε η ταξική πάλη και οι αγώνες του επαναστατικού κινήματος, αυτό τους έχει πέσει κομματάκι δύσκολο.

   Εντούτοις οι «νικητές» – το είδαμε με αφορμή και τις «αγιογραφίες» των τελευταίων ημερών – ποτέ δεν παραιτούνται από την προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας. Ειδικά σε εποχές όπως η σημερινή, που το σύστημά τους «μπάζει», επιδίδονται στη διαστροφή της αλήθειας με όρους ασύστολης προπαγάνδας.

   Αν, μάλιστα, στην προπαγάνδα τους προστεθεί και η αγραμματοσύνη των «παπαγάλων» που βάζουν μπροστά για να επιτευχθεί η «αποκολοκύθωνση» της Ιστορίας, τότε εκείνο που προκύπτει είναι εκτρωματικά γελοίο.

   Από την έναρξη της κρίσης, λοιπόν, έχουν ανοίξει το κεφάλαιο «σχέδιο Μάρσαλ». Οπου το σχέδιο Μάρσαλ ήταν κάτι το… καλόν, «έσωσε» τότε την Ελλάδα, και τώρα που η Ελλάδα είναι πάλι σε δύσκολη θέση «ευχής έργον» θα ήταν να είχαμε ξανά ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ»…

   Μάλιστα τούτο αποτέλεσε… ευχή και της παρούσας κυβέρνησης. Είχε διατυπωθεί το 2015 από τον τότε υπουργό Οικονομικών, ο οποίος είχε απευθύνει πρόταση στην Γερμανίδα καγκελάριο να προχωρήσει στην εξαγγελία και στην εφαρμογή ενός «σχεδίου Μέρκελ» για την Ελλάδα. Το «σχέδιο Μέρκελ», κατά τον κ.Βαρουφάκη, θα έπρεπε να κινηθεί κατά τα πρότυπα ενός παλιότερου σχεδίου: Του «σχεδίου Μάρσαλ»…

   Στο σημείο αυτό, συνεπώς, μας προέκυψε κάτι πραγματικά… σπουδαίο: Μια κυβέρνηση «πρώτη φορά Αριστερή», που

ήρθε να ενστερνιστεί βασικούς πυλώνες της παραχαραγμένης αλήθειας,
έσπευσε να οικοδομήσει τον λόγο της με τα σκουριασμένα υλικά της ασύστολης μετεμφυλιακής προπαγάνδας,
επέλεξε να αντλήσει τα σχέδιά της για το μέλλον του τόπου και του λαού αναμηρυκάζοντας την πολιτική αγραμματοσύνη των «παπαγάλων» του συστήματος.
    Αυτό είναι πραγματικά… αξιοσημείωτο: Η εκτρωματικά γελοία τακτική της «αποκολοκύνθωσης» της Ιστορίας μετατρέπεται σε «πρώτη φορά Αριστερό»… αφήγημα. Στο όνομα της «σωτηρίας», των «έντιμων συμβιβασμών» και των «σκληρών διαπραγματεύσεων» που έφεραν το τρίτο Μνημόνιο, προηγήθηκε το φαινόμενο η «πρώτη φορά Αριστερά» να εκθειάζει ακόμα και το σχέδιο Μάρσαλ! Και μάλιστα χωρίς καμία… «δημιουργική ασάφεια».

   Δυο χρόνια αργότερα διαβάσαμε, δε, στο Βήμα (7/5/2017, http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=878094), στη συνέντευξη του Αμερικανού πρέσβη Τζέφρι Πάιατ, ότι οι «ΗΠΑ ευλογούν Τσίπρα».

   Ηταν εκεί που ο νέος «Πιουριφόι» αναφερόμενος στο δόγμα Τρούμαν και στο σχέδιο Μάρσαλ, δίνοντας το μέτρο της αγάπης των Αμερικανών για τον Τσίπρα και την «αριστερή» κυβέρνησή του, προανήγγειλε ακόμα και γιορτές (!) για τα 70χρονα του καθεστώτος που ο Σημίτης το είχε περιγράψει με εκείνη την περίφημη φράση «ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες»:

«Η συμμαχία μας – είπε ο Πάιατ – είναι πολύ ισχυρή και σε λίγο καιρό θα γιορτάσουμε 70 χρόνια της αμυντικής μας συνεργασίας»…

Αμερικανική γελοιογραφία του 1947. Παρουσιάζει το μπάρμπα Σαμ να προσφέρει ομπρέλα προστάσίας στην Ευρώπη. Η ομπρέλα, όμως, κρύβει μια βόμβα…

Πάμε, λοιπόν, να δούμε τι θέλουν να… γιορτάσουν:

   Το σχέδιο Μάρσαλ, ως συνέχεια του δόγματος Τρούμαν, που εξαγγέλθηκε πριν από 70 χρόνια, στις 5 Ιουνίου 1947, πράγματι ήταν «καλό». Οχι, όμως για την Ελλάδα του ελληνικού λαού. Ηταν «καλό» για τους απόντες από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και τους συνεργάτες των Γερμανών, που καθόλου δεν είχαν στο μυαλό τους τη βελτίωση των συνθηκών ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων παρά μόνο την αποκατάστασή τους στην εξουσία. 

   Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν «καλό» ως αντεπαναστατικό σχέδιο του ιμπεριαλισμού για το στέριωμα του καπιταλισμού στη Δυτική Ευρώπη και στην Ελλάδα. Αυτός ήταν και ο λόγος, μιλώντας ειδικά για την Ελλάδα, που τα κεφάλαια του δόγματος Τρούμαν και του σχεδίου Μάρσαλ χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά εναντίον του λαϊκού κινήματος, για τη διατήρηση – και με στρατιωτικά μέσα – των πλουτοκρατών στην εξουσία και προς όφελος του προσωπικού θησαυρισμού των κεφαλαιοκρατών.

   Το τι πραγματικά ήταν αυτή η περίφημη «αμερικανική βοήθεια» το μαρτυρά η κατανομή αυτών των κεφαλαίων που διοχετεύτηκαν προς όφελος του προσωπικού θησαυρισμού των κεφαλαιοκρατών:

• Σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Συντονισμού Γ. Καρτάλη τον Απρίλη του 1952, το 60% των πιστώσεων που εκταμιεύτηκαν σε εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ είχαν απορροφηθεί από δέκα, όλες κι όλες, βιομηχανίες.
• Εκατοντάδες εκατομμύρια μοιράστηκαν σε 50 βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις. 

   Περιττό να πούμε ότι από τα χρήματα αυτά, που διασπαθίστηκαν απροκάλυπτα και που όσοι τα έλαβαν δεν πλήρωσαν ποτέ μια δραχμή, αναδύθηκαν, κάποιες φορές μέσα από τους μαυραγορίτες και τους δοσίλογους, τα νέα τζάκια των αμερικανοθρεμμένων μεγαλοβιομηχάνων και μεγαλεμπόρων.

Ο Πολ Πότερ όρθιος απευθύνει χαιρετισμό σε εκδήλωση για την πρώτη ριζοκαλλιέργεια κατά τα αμερικανικά πρότυπα…

Το τι πραγματικά ήταν το σχέδιο Μάρσαλ, το που απέβλεπε και το που οδήγησε το ομολογούσε ο ίδιος ο Paul Porter, ο απεσταλμένος του Τρούμαν στην Ελλάδα.

   Οι ΗΠΑ – έλεγε ο Porter – έκαναν «μια τόσο μεγάλη επένδυση» στη χώρα και συνεργάστηκαν με μια ελληνική κυβέρνηση που 

«επικαλούμενη τον ίδιο της τον τεραστίων διαστάσεων αντικομμουνισμό ως επιχείρημα για την παροχή βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες (είχε) στόχο της… να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση μιας μικρής κλίκας από τραπεζίτες και εμπόρους, που αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα». 

   Περιγράφοντας δε την ελληνική άρχουσα τάξη, της οποίας τον κλάδο των εφοπλιστών αποκαλούσε «αργυρώνητους ηλίθιους», δε δίσταζε να προσθέτει ότι 

«είναι αποφασισμένη, πάνω απ’ όλα, να προστατεύσει τα οικονομικά της προνόμια, όποιο κι αν είναι το κόστος σε ό,τι αφορά την οικονομική υγεία της χώρας».(1)

   Ακόμα και οι εκτιμήσεις της εποχής ότι μόλις 500 οικογένειες των Αθηνών ελέγχουν την Ελλάδα αποδείχτηκαν… επιεικείς: 

«Λέγεται – ανέφερε ο Μαρκεζίνης – ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όμως πιστεύω ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι μόνο 200». (2)  

   Οσο για τη χρηματοδότηση του μεγάλου κεφαλαίου συνεχιζόταν με σκανδαλώδη τρόπο. Το βεβαιώνει και πάλι ο Porter, ο οποίος σημειώνει: 

«Οι βιομήχανοι δεν επένδυαν περιμένοντας «δανεικά κεφάλαια», αν και κατά διάφορες εκτιμήσεις είχαν χρυσές λίρες. Οι εμπορικές τράπεζες όχι μόνο δεν διέθεταν πιστώσεις, αλλά δανείζονταν από την Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους».

        Εργάτες περιεργάζονται αμερικανικό εκσκαπτικό μηχάνημα που δόθηκε στο πλαίσιο                                                           του  Σχεδίου Μάρσαλ για τις τηλεπικοινωνίες.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, τα μέλη της εγχώριας πλουτοκρατίας, δηλαδή τα – κατά τον Porter πάντα – «μέλη της κομψής διεθνούς κλίκας», ξεκοκάλισαν από τον Οκτώβρη του ’44 μέχρι τον Ιούνη του 1953 τα πάνω από 3,2 δισ. δολάρια της λεγόμενης «βοήθειας» (σ.σ.: με το σχέδιο Μάρσαλ να ανέρχεται περίπου στα 2 δισ. δολάρια, χωρίς εδώ να υπολογίζεται η άμεση στρατιωτική βοήθεια στο αστικό κράτος).

   Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τους υπέρογκους εξοπλισμούς που άγγιζαν το 50% του προϋπολογισμού και με τη διατήρηση του υπέρογκου κρατικού καταπιεστικού μηχανισμού, καθιστούν φανερό γιατί η «βοήθεια» και η «σωτηρία» δεν είχαν σχέση με το λαό, αλλά με τη σωτηρία του καπιταλιστικού συστήματος.

   Αποτέλεσμα ήταν νέα μεγαλύτερα ελλείμματα και δημόσια χρέη που, ως συνήθως, επιχειρήθηκε να καλυφθούν είτε με άγριες φοροεπιδρομές στα πενιχρά εισοδήματα του λαού είτε με καινούργιους δανεισμούς. 

   Το τίμημα για το λαό ήταν βαρύ. Και πληρώθηκε σε πολλά επίπεδα. Πληρώθηκε με τη φτώχεια, τη μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων, με τις ναπάλμ του Εμφυλίου, με τους «Νέους Παρθενώνες» και με μια δημοκρατία, που ο ίδιος ο Αμερικανός υπεύθυνος του σχεδίου στην Ελλάδα, ο Τζέιμς Γουόρεν, την περιέγραφε σε συνέντευξή του ως εξής:

«(Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν)…μια πολύ αυστηρή συμφωνία, πολλές πτυχές της οποίας αποτελούσαν σαφή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας. Μπορεί κάλλιστα να πει κανείς ότι επρόκειτο όχι για απλή παρέμβαση, αλλά για επέμβαση στην εθνική κυριαρχία της χώρας».

                           Ο βασιλιάς Παύλος και ο Αμερικανός στρατηγός Βαν Φλιτ παρακολουθούν τις κινήσεις του κυβερνητικού στρατού.

Και παρακάτω:

«Η επιτυχία (σ.σ.: των «πατριωτών» κυβερνώντων – όπως τους αποκαλεί ο Αμερικανός) ήταν ότι έφεραν τους Αμερικανούς, όχι απλά ως συμβούλους, αλλά ως ελεγκτές και υπεύθυνους των αποφάσεων. Για τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα έπρεπε να καταπιεί την περηφάνια της και να αποδεχτεί ευρείες παρεμβάσεις. Αυτό ήταν το πνεύμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών». (3)

   Προφανώς, όταν τα παραπάνω τα δηλώνουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί, εμείς δε χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο, ούτε για το «σχέδιο Μάρσαλ», ούτε για τους… νοσταλγούς του.

***

1.Paul A. Porter: «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα – Ημερολόγιο ενός           προεδρικού απεσταλμένου», έκδοση «Bήμα – Μαρτυρίες».

2. Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940 – 1950, εκδόσεις «Θεμέλιο».

3. Εφημερίδα «Καθημερινή», 17

Πηγή: Ημεροδρόμος

Η απόβαση στη Νορμανδία και η αλήθεια για την αντιφασιστική νίκη

Τρίτη, 6 Ιούνη 1944, Βρετανοί και Αμερικανοί αλεξιπτωτιστές προσγειώνονται ανάμεσα στους ποταμούς Ορν και Ντιβ και στη χερσόνησο Καταντέν της Γαλλίας.

Στις 6:30 το πρωί κύματα από συμμαχικούς στρατιώτες αρχίζουν να καταφθάνουν στις ακτές της Νορμανδίας. Η «μεγαλύτερη ημέρα του πολέμου» έχει αρχίσει.

Η απόβαση έγινε στη Νορμανδία. Μια επέμβαση «στην καρδιά της Γερμανίας», σύμφωνα με τον Αμερικανό πρόεδρο Φραγκλίνο Ρούζβελτ, κρινόταν αναγκαία. Ετσι αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί απόβαση στη Δυτική Ευρώπη την 1η Μάη του 1944, με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Επικυρίαρχος». Επελέγη η Νορμανδία ως τοποθεσία της απόβασης.

Παράλληλα ξεκίνησε μια -γιγαντιαία προσπάθεια παραπληροφόρησης των Γερμανών, η «Επιχείρηση Αντοχή», με σκοπό να πειστούν οι Γερμανοί ότι η απόβαση θα γινόταν στο Καλέ.

Η «Επιχείρηση Αντοχή» στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Οι γερμανικές Υπηρεσίες Πληροφοριών και όλοι οι ανώτατοι αξιωματικοί των ναζιστών, με εξαίρεση τον στρατάρχη Ερβιν Ρόμελ, πείστηκαν ότι η απόβαση θα γινόταν στο Καλέ.

Πέρα από τις όποιες δυσκολίες, η Απόβαση στέφθηκε με επιτυχία κυρίως λόγω της ανδρείας των στρατιωτών που έχυσαν το αίμα τους στις ακτές της Νορμανδίας. Με απώλειες που έφτασαν τις 10.000, οι Σύμμαχοι είχαν πια διεισδύσει στο «Οχυρό Ευρώπη».

Στις αρχές του Απρίλη του 1945 άρχισαν οι επιχειρήσεις του Σοβιετικού Στρατού, για την απελευθέρωση της Αυστρίας. Στις επιχειρήσεις αυτές η προέλασή τους ήταν ορμητική και στις 6 του Απρίλη άρχισαν οι μάχες για την κατάληψη της πρωτεύουσας της Αυστρίας, της Βιέννης. Εκεί συνάντησαν σθεναρή αντίσταση από τα ναζιστικά στρατεύματα.

Αμέσως μόλις διώχτηκαν οι γερμανοφασίστες κατακτητές σχηματίστηκαν στις πόλεις και τα χωριά της Ανατολικής Αυστρίας τοπικά όργανα εξουσίας, ξανάρχισαν τη δράση τους τα πολιτικά κόμματα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις. Στις 27 Απρίλη σχηματίστηκε η προσωρινή κυβέρνηση με πρωθυπουργό το σοσιαλιστή Κ. Ρένερ. Στην κυβέρνηση πήραν μέρος εκπρόσωποι του Κομμουνιστικού Κόμματος, του Σοσιαλιστικού και του Λαϊκού Κόμματος. Την ίδια μέρα δημοσιεύτηκε δήλωση για την εγκαθίδρυση δημοκρατικού πολιτεύματος.

Αντιφασιστική νίκη 9/5/1945, η επιστροφή...

Χάρη στις νίκες των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων, η Αυστρία απέκτησε την κρατική της ανεξαρτησία.

Το κίνημα Αντίστασης στην Αυστρία δεν εξελίχτηκε σε κίνημα μαζικό. Ωστόσο, τα θύματα από το λαό ήταν πολλά. Από το 1938 έως τον Απρίλη του 1945, σύμφωνα με στοιχεία, ελλιπή βεβαίως, καταδικάστηκαν σε θάνατο από δικαστήρια για συμμετοχή στην Αντίσταση 2.700 Αυστριακοί, πάνω από 32.000 θανατώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στις φυλακές της Γερμανίας και των γερμανοκρατούμενων χωρών.

Οι Δυτικοί ζητούν απεγνωσμένα βοήθεια

Στα τέλη του 1944 - αρχές του 1945, ο γερμανικός στρατός παρέμεινε αρκετά ισχυρός, παρά τις βαριές του ήττες στο ανατολικό μέτωπο. Είχε στις τάξεις του 5.400.000 άνδρες, 28.500 πυροβόλα και όλμους, 3.950 άρματα και 1.960 αεροπλάνα. Οι εφεδρείες του, που αργότερα χρησιμοποιήθηκαν, κατά κύριο λόγο, εναντίον των σοβιετικών στρατευμάτων, αριθμούσαν 2.433.000 άνδρες, 2.700 πυροβόλα, 5.300 άρματα και άλλα επιθετικά όπλα και 3.270 αεροπλάνα. Υπό αυτές τις συνθήκες, κανείς δεν περίμενε πως η στρατιωτική μηχανή του Χίτλερ θα εκμηδενιζόταν μέσα σε λίγους μήνες. Αντίθετα, ακόμη και οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις τοποθετούσαν μια πιθανή συνθηκολόγηση της Γερμανίας στο τέλος του '45. Περισσότερο απ' όλους είχαν κάθε λόγο να είναι απαισιόδοξοι οι Δυτικοί, οι Εγγλέζοι και οι Αμερικανοί, οι οποίοι στα τέλη Δεκέμβρη 1944 δέχτηκαν μια ισχυρότατη επίθεση από τις γερμανικές δυνάμεις στις Αρδένες, με αποτέλεσμα να είναι προ των πυλών μια δεύτερη Δουγκέρκη. Ηταν τότε - στις 6/1/1945 - που ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έστειλε ένα αγωνιώδες μήνυμα προς τον Στάλιν, εκλιπαρώντας ουσιαστικά για βοήθεια. «Θα Σας είμαι υπόχρεος - έγραφε μεταξύ άλλων ο Τσόρτσιλ - αν με πληροφορήσετε κατά πόσον ημπορούμε να υπολογίζομεν επί μεγάλης ρωσικής επιθέσεως εις το μέτωπον του Βίσλα ή εις κάθε άλλον τόπον κατά τη διάρκειαν του Ιανουαρίου ή εις κάθε άλλην στιγμήν που Σεις θα δεχθείτε ενδεχομένως να ανακοινώσετε... Το ζήτημα τούτο το θεωρώ κατεπείγον».

Από την απόβαση στη Νορμανδία

Στις 7/1/1945 ο Σοβιετικός ηγέτης απαντούσε στο αγωνιώδες μήνυμα του Βρετανού πρωθυπουργού, ως εξής: «... Ετοιμαζόμεθα δι' επίθεσιν αλλά ο καιρός τώρα δεν ευνοεί την επίθεσίν μας. Εν τούτοις το Επιτελείον της Ανωτάτης Διοικήσεως, υπολογίζον την θέσιν των συμμάχων μας, απεφάσισε να τελειώσει με σύντομον ρυθμόν τας προετοιμασίας και αδιαφορούν διά τον καιρόν, θα αρχίσει ευρείας κλίμακας επιθετικάς επιχειρήσεις εναντίον των Γερμανών εις όλον το κεντρικόν μέτωπον, το βραδύτερον εντός του δευτέρου δεκαπενθημέρου του Ιανουαρίου. Να μην αμφιβάλλετε ότι θα πράξομεν παν το δυνατόν, διά να συνδράμομεν τα ένδοξα συμμαχικά μας στρατεύματα».

Ετσι, στις 12/1/1945 τα σοβιετικά στρατεύματα εξαπέλυσαν μια επίθεση τεραστίας εκτάσεως, που διέλυσε τη ναζιστική στρατιωτική μηχανή και κατέληξε στη μεγάλη αντιφασιστική νίκη των λαών, της 9ης Μάη του ίδιου έτους. Ηταν τόσο μεγάλη αυτή η στρατιωτική ενέργεια του Κόκκινου Στρατού, που στην κυριολεξία άφησε ολόκληρο τον κόσμο άναυδο. «Είναι ίσως η πιο μεγάλη επίδειξη στρατιωτικής δύναμης που έχει δει ποτέ ο κόσμος», έγραφαν οι αγγλικές εφημερίδες και το γερμανικό πρακτορείο ειδήσεων υποχρεωνόταν να αναγνωρίσει ότι «ποτέ δεν έγινε στην πολεμική ιστορία μια τέτοια επίθεση».

Οι πονηρές διαπραγματεύσεις των Δυτικών με τους χιτλερικούς

Από τις ακτές τα τανκς προχωρούν και σαρώνουν τις κατοικημένες περιοχές

Μάης του 1945. Η φασιστική Γερμανία πνέει τα λοίσθια. Ενα μεγάλο μέρος της χώρας έχει καταληφθεί από τα σοβιετικά και τα άλλα συμμαχικά στρατεύματα, ο χιτλερικός στρατός καταρρέει. Ομως ακόμα και την ύστατη στιγμή οι διάδοχοι του Χίτλερ προσπαθούν να έρθουν σε επαφή με τους Αγγλους και τους Αμερικανούς να διαπραγματευτούν, ώστε να συνεχιστούν οι επιχειρήσεις στο Ανατολικό Μέτωπο, κατά της Σοβιετικής Ενωσης.

Στις 30 του Απρίλη 1945, ο Κόκκινος Στρατός, κάτω από τη λενινιστική καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης (ΚΚΣΕ), ύψωνε την κόκκινη σημαία, το λάβαρο «της μεγάλης σοσιαλιστικής πατρίδας και της παγκόσμιας εργατιάς» στο Ράιχσταγκ, το σύμβολο του βάρβαρου γερμανικού φασισμού και ιμπεριαλισμού. Η Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, ΕΣΣΔ, το αποκούμπι των κολασμένων της Γης, των «προλετάριων και των καταπιεσμένων λαών και εθνών», απέδειξε στην πράξη ότι, ιστορικά, ήταν ο πιο συνεπής υπερασπιστής του παγκόσμιου πολιτισμού και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που σήμερα βιάζεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας από τους απάνθρωπους ιμπεριαλιστές και τους υπηρέτες τους.

Η αντιφασιστική νίκη δεν ήταν εύκολη, ούτε ήρθε τυχαία. Ηταν αποτέλεσμα τεραστίων θυσιών, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων επωμίστηκε η ΕΣΣΔ.

Ο Σοβιετικός στρατός είχε δρόμο μακρύ και δύσκολο προς το Βερολίνο. Σ' ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα - αλλά και πίσω από τις γραμμές του μετώπου σε περιοχές κατεχόμενες από τον εχθρό.

Από τα μέσα του 1944 ακόμη, όταν άρχισε να γέρνει η πλάστιγγα σε βάρος των δυνάμεων του άξονα και μια σειρά χώρες απελευθερώνονταν, οι Αγγλοαμερικάνοι δε δίστασαν να έρθουν σε ανοικτές συμφωνίες με τους χιτλερικούς, έχοντας ως κύριο σκοπό τους να εμποδίσουν την προέλαση των σοβιετικών στρατευμάτων προς τη Δύση. Ετσι, για παράδειγμα, η Αγγλία συμφώνησε με τη Γερμανία να μην ενοχλήσει τα στρατεύματα της τελευταίας κατά την αποχώρησή τους από την Ελλάδα, ούτως ώστε ο Κόκκινος Στρατός στην προέλασή του να έχει να αντιμετωπίσει πολύ ισχυρή αντίσταση. Η γραμμή αυτή, των συμφωνιών με τη Γερμανία, συνεχίστηκε με μεγαλύτερη ένταση, από τη στιγμή που ξεκίνησε η μεγάλη σοβιετική επίθεση ως την οριστική συνθηκολόγηση των ναζιστών. Ετσι, στις αρχές Μάρτη του 1945 ξεκίνησαν στην Ελβετία διαπραγματεύσεις μεταξύ του απεσταλμένου της Γερμανίας στρατηγού Βολφ και εκπροσώπων των ΗΠΑ και της Βρετανίας, που αποσκοπούσαν στη διευκόλυνση της προέλασης των αγγλοαμερικανικών δυνάμεων προς Ανατολάς, με τη μεταφορά των γερμανικών δυνάμεων από το δυτικό μέτωπο, στο μέτωπο με τον Κόκκινο Στρατό. Οι διαπραγματεύσεις - στις οποίες οι Αγγλοαμερικάνοι δε δέχτηκαν να συμμετέχουν Σοβιετικοί - κράτησαν δύο εβδομάδες και απ' ό,τι φαίνεται, κατέληξαν σε αποτέλεσμα. Μάλιστα, ο Στάλιν σε μήνυμά του προς τον Ρούζβελτ, στις 3/4/1945, ήταν απολύτως κατηγορηματικός: «οι διαπραγματεύσεις - έγραφε - διεξήχθησαν και ετερματίσθηκαν διά συμφωνίας με τους Γερμανούς, συμφώνως προς την οποίαν ο Γερμανός διοικητής στο δυτικό μέτωπο στρατάρχης Κέσελριγκ εδέχθη να ανοίξει το μέτωπο και να αφήσει να διέλθουν προς ανατολάς τα αγγλοαμερικανικά στρατεύματα και οι Αγγλοαμερικανοί υποσχέθηκαν αντ' αυτού να ελαφρύνουν διά τους Γερμανούς τους όρους της ανακωχής».

Επιθεώρηση των συμμαχικών στρατευμάτων μετά την ολοκλήρωση της απόβασης, από τους Τσόρτσιλ και Μοντγκόμερι

Η πραγματικότητα στο πεδίο των μαχών ήταν αυτή που περιγράφει ο Στάλιν στο μήνυμά του προς το Ρούζβελτ. Από τα τέλη Μάρτη του '45 τα γερμανικά στρατεύματα στο δυτικό μέτωπο πέρασαν ουσιαστικά στο «συμβολικό» πόλεμο. Οι λίγες δυνάμεις που έμειναν εκεί παραδίδονταν, χωρίς σοβαρή αντίσταση, ενώ ο κύριος στρατιωτικός όγκος μεταφέρθηκε στο ανατολικό μέτωπο, όπου ως το τέλος έδωσε σκληρότατες μάχες με τον σοβιετικό στρατό. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια. Μια αλήθεια που υπογραμμίζει ακόμη περισσότερο τη φύση του ιμπεριαλισμού και την αξία που είχε για τους λαούς η ύπαρξη της Σοβιετικής Ενωσης.

Οι Γερμανοί διευκολύνουν τους Δυτικούς

Την 1η Μάη 1945 ο διάδοχος του Χίτλερ, ναύαρχος Ντένιτς, με μήνυμά του από το ραδιόφωνο δηλώνει, ότι είναι ανάγκη να συνεχιστεί ο αγώνας κατά της ΕΣΣΔ, προαναγγέλλοντας τον τερματισμό των επιχειρήσεων στο δυτικό μέτωπο. Τα ξημερώματα της 3ης Μάη οι διοικητές των γερμανικών δυνάμεων στο βορειοδυτικό μέτωπο υπέγραψαν συμφωνία με τον διοικητή των συμμαχικών δυνάμεων στρατάρχη Μοντγκόμερι. Η συμφωνία έδινε τη δυνατότητα στα ναζιστικά στρατεύματα να συνεχίσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά των σοβιετικών δυνάμεων. Στις 4 Μάη παραδόθηκαν στους συμμάχους τα λείψανα των γερμανικών στρατιών στον Ελβα. Ο διοικητής των ναυτικών δυνάμεων της Γερμανίας, ναύαρχος Φρίντεμπουργκ, σε συνεννόηση με τον Ντένιτς επιχείρησε να κλείσει συμφωνία με τον Αϊζενχάουερ (αρχιστράτηγο των συμμαχικών δυνάμεων στην Ευρωπαϊκή Ηπειρο), με ανάλογο περιεχόμενο. Ο Αϊζενχάουερ καταλαβαίνοντας ότι κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε ανοιχτή ρήξη με την ΕΣΣΔ, αξίωσε από τους Γερμανούς να υπογράψουν συνθηκολόγηση σε όλα τα μέτωπα.

Στις 9 Μάη 1945, ώρα 0:45 π.μ., στην αίθουσα της στρατιωτικής σχολής Μηχανικού, στο προάστιο Κάρλσχορστ του Βερολίνου, οι πληρεξούσιοι της ανώτατης Γερμανικής Στρατιωτικής Διοίκησης, στρατάρχης Κάιτελ, ναύαρχος Φρίντεμπουργκ και στρατηγός της Αεροπορίας Στρούμπφ, υπέγραψαν την Πράξη για τη χωρίς όρους συνθηκολόγηση της Γερμανίας ενώπιον των αντιπροσώπων των Ενόπλων Δυνάμεων των χωρών της αντιχιτλερικής συμμαχίας: Από μέρους της ΕΣΣΔ παραβρέθηκε ο στρατάρχης Γ.Κ. Ζούκοφ, της Αγγλίας, ο στρατάρχης της Αεροπορίας Α. Τέντερ, των ΗΠΑ ο στρατηγός Κ. Σπάατς και της Γαλλίας ο στρατηγός Ντε Λατρ ντε Τασινί.

Ο πραγματικός απολογισμός και ο ρόλος της ΕΣΣΔ

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ουσιαστικά, τελείωσε πριν από την έκρηξη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα στις 6.8.1945, που έγινε, παρά την προηγηθείσα πρόταση της Ιαπωνίας για συνθηκολόγηση στις 22.7.1945. Οι Αμερικάνοι με τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Τρούμαν, δεν την έκαναν δεκτή, παρά μόνο στις 10.8.1945, ύστερα μάλιστα και από τη δεύτερη βόμβα στις 9.8.1945 στο Ναγκασάκι.

Περισσότεροι από 210.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και πολλές χιλιάδες πέθαιναν κάθε χρόνο εξαιτίας της ραδιενέργειας των εκρήξεων αυτών.

Στόχος των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών δεν ήταν η συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας, που ήταν δεδομένη, αλλά ο εκφοβισμός της Σοβιετικής Ενωσης.

Στις 9.5.45 έληξε νικηφόρα ο αιματηρός πόλεμος, κατά του χιτλεροφασισμού και στις 2.9.45 συνθηκολόγησε και ο γιαπωνέζικος μιλιταρισμός.

Η Σοβιετική Ενωση, χάρη στον αποφασιστικό ρόλο της στη συντριβή του φασισμού και την απελευθέρωση των λαών της Ευρώπης, βγήκε από τον πόλεμο με ενισχυμένο το κύρος της και διευρυμένη την επιρροή της. Απέδειξε την υλική και ηθική δύναμη του σοσιαλισμού.

Στις 9 Μάη 1945 ώρα 0:43 η υπογραφή της Πράξης για την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας, είχε τελειώσει («Αναμνήσεις Στρατάρχη Ζούκοφ»).

Στις μάχες που έγιναν στο σοβιετογερμανικό μέτωπο, η χιτλερική Γερμανία έχασε το 80% της δύναμης που είχε στις 22/6/1941, όταν τα στρατεύματα των Ναζί εισέβαλαν στην ΕΣΣΔ. Στο Ανατολικό Μέτωπο καταστράφηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν 607 γερμανικές Μεραρχίες. Πρόκειται για τριπλάσιες ή και τετραπλάσιες απώλειες σε σχέση μ' αυτές των Ναζί, σ' όλα τ' άλλα μέτωπα - Αφρική - Ιταλία - Δυτική και Ανατολική Ευρώπη.

Οι απώλειες του Σοβιετικού Στρατού ξεπέρασαν τα 20.000.000 νεκρούς, που ήταν το βαρύ τίμημα που πλήρωσε η ΕΣΣΔ σε ανθρώπινο δυναμικό. Ενώ η Αγγλία και οι ΗΠΑ είχαν αντίστοιχα 375.000 και 405.000 συνολικά νεκρούς.

Το δε συνολικό ύψος των υλικών ζημιών στοίχισε στην ΕΣΣΔ το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισ. δολαρίων, δηλαδή ένα ποσό αρκετά μεγαλύτερο απ' αυτό που δαπάνησαν οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γαλλία μαζί.

Οι νεκροί στις πιο κάτω χώρες:

Πολωνία: 6.000.000

Γιουγκοσλαβία: 1.700.000

Γαλλία: 600.000

Καναδάς: 38.000

Ελλάδα: 410.000

Απώλειες του Αξονα:

Γερμανία νεκροί 13.000.000

Ιταλία νεκροί 500.000

Ιαπωνία νεκροί 2.500.000

Οι πάνω από 35.000.000 νεκροί θα θυμίζουν, για πάντα, στις νεότερες γενιές, ότι τέτοιο έγκλημα δεν πρέπει να ξαναγίνει. Δεν πρέπει να γνωρίσει ξανά η ανθρωπότητα τέτοια καταστροφή.

Δείχνει μια ακόμα φορά, πως μπορούσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος να είχε τελειώσει πολύ πριν από το 1945, αν οι δυτικές δυνάμεις Αγγλίας, Αμερικής δέχονταν τις προτάσεις της Σοβιετικής Ενωσης άνοιγαν το δεύτερο μέτωπο πολύ πριν από το 1944. Φυσικά οι ιμπεριαλιστικές αυτές δυνάμεις απέβλεπαν στην άργητα του ανοίγματος του δεύτερου μετώπου με στόχο να αδυνατίσουν τη Μεγάλη Σοβιετική Ενωση.

Η μεγάλη αλήθεια για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι πως η Σοβιετική Ενωση έγινε ο κύριος αιμοδότης αυτού του αιματηρού πολέμου και φυσικά ο απελευθερωτής των λαών από το γερμανικό φασισμό.

Του

Νίκου ΚΥΡΙΑΚΙΔΗ*

*Ο Νίκος Κυριακίδης είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου του ΚΚΕ

Πηγή: Rizospastis

Μεγάλοι Εχθροί!

Ρωσια και το λεγομενο εγγυς εξωτερικο

Για τους Ρώσους ο κόσμος πέρα από τη χώρα τους χωρίζεται στο εγγύς εξωτερικό και στο εξωτερικό, οι πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης όπως είναι το Ουζμπεκιστάν. Από όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Βλαντιμίρ Πούτιν η Ρωσία τείνει να έρθει πιο κοντά με το "εγγύς εξωτερικό" και διατηρεί στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρη την πρώην σοβιετική επικράτεια παραμένοντας ο μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου και αερίου στους "δορυφόρους" της. 

Τα μελη του ΝΑΤΟ και η Ρωσια

Οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ υπήρξαν ανέκαθεν τεταμένες, γεγονός που δεν προκαλεί εντύπωση φυσικά καθώς το ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε ακριβώς για την εξισορρόπηση των δυνάμεων απέναντι στη ρωσική στρατιωτική ισχύ. Το 1999 το ΝΑΤΟ ξεκίνησε να δέχεται στους κόλπους του και πρώην κομμουνιστικές χώρες προκαλώντας δυσαρέσκεια στη Ρωσία. Η πρόσφατη κατάσταση στην Ουκρανία έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα καθώς το ΝΑΤΟ κατηγορεί την Ρωσία ότι στέλνει στρατιωτικές μονάδες στην Ουκρανία, ένα μελλοντικό κράτος μέλος του ΝΑΤΟ. 

Νοτια και Βορεια Κορεα

Η Νότια και η Βόρεια Κορέα υπήρξαν μια ενιαία αποικία της Ιαπωνίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αργότερα η Κορέα όπως και η Γερμανία χωρίστηκε από τους συμμάχους στο σοβιετικό τμήμα (Β. Κορέα) και στο δυτικό τμήμα (Νότια Κορέα). Το 1950 η Βόρεια επιτέθηκε στην Νότια και ο πόλεμος ήταν ιδιαίτερα αιματηρός. Το 1953 υπογράφηκε ανακωχή αλλά επίσημα οι δυο χώρες βρίσκονται σε πόλεμο. Η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση της Νότιας Κορέας σκοπεύει να ανοίξει τον διάλογο μεepsilon; τη Βόρεια Κορέα της οποίας η αντίδραση παραμένει απρόβλεπτη σήμερα. 

Βορεια Κορεα και ΗΠΑ

Η Νότια Κορέα και οι ΗΠΑ αποτελούν τους δύο στόχους της προπαγάνδας της Β. Κορέας τις τελευταίες δεκαετίες. Στα σχολεία της χώρας τα παιδιά μαθαίνουν να μισούν και να φοβούνται τους Γιάνκις και τις μαριονέτες τους. Βέβαια όλο αυτό έχει ιστορικές ρίζες καθώς οι ΗΠΑ κατά τον πόλεμο της Κορέας ισοπέδωσαν τη χώρα σκοτώνοντας σχεδόν το 20% του πληθυσμού της και παρόλο που έχουν περάσει 70 χρόνια από τότε υπάρχουν κάτοικοι των οποίων οι μνήμες παραμένουν νωπές. 

Ιραν και ΗΠΑ

Το Ιράν, η Βρετανία και οι ΗΠΑ είχαν αναλάβει από κοινού κάποτε τη διατήρηση της σταθερότητας στη Μέση Ανατολή καθώς και τον έλεγχο της πετρελαικής βιομηχανίας. Αυτό άλλαξε το 1951 όταν εκλεγμένος πρωθυπουργός της χώρας ο Μοσαντέχ κρατικοποίησε τα πετρέλαια. Ο Μοσαντέχ ανατράπηκε από ένα πραξικόπημα για το οποίο ανέλαβε την ευθύνη η CIA και τη θέση του πήρε ένα σιιτικό ισλαμικό καθεστώς με εχθρικές διαθέσεις προς τη Δύση, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία το οποίο η Δύση αντιμετωπίζει με δυσπιστία. 

Ινδια και Πακισταν

Οι βρετανικές αποικιακές αρχές χώρισαν το Πακιστάν και την Ινδία το 1947, λίγο μετά την ανεξαρτησία των δύο χωρών. Οι βίαιες αντιπαραθέσεις για θέματα χωροταξικά οδήγησαν σε τέσσερεις πολέμους, ένα εκατομμύριο θανάτους και τον ξεριζωμό σχεδόν 12,5 εκ. ανθρώπων. Η ανάπτυξη πυρηνικών όπλων και στις δύο χώρες ενίσχυσε τις εντάσεις και το 2001 η επίθεση των πακιστανικών παραστρατιωτικών δυνάμεων στο ινδικό κοινοβούλιο παρά τρίχα να οδηγήσει σε πυρηνικό πόλεμο. Από το 2015 έχουν ξεκινήσει ειρηνευτικές προσπάθειες οι οποίες δεν έχουν ευοδώσει πλήρως 

Ρωσια και βαλτικα κρατη

Τα πρώτα σύννεφα στη συνοχή της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησαν το 1987 στα βαλτικά κράτη. Ήταν οι πρώτες χώρες που μπήκαν στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ ως διασφάλιση έναντι μιας ενδεχόμενης επιθετικότητας της Ρωσίας. Η προσάρτηση της Ουκρανικής Κριμαίας το 2014 ενίσχυσε τους φόβους αυτούς. 

Ισραηλ και Αραβικος κοσμος

Το Ισραήλ και οι αραβικές γειτονικές του χώρες υπήρξαν αντίπαλοι από τις πρώτες μέρες της ύπαρξης του εβραικού κράτους. Καθώς τα βρετανικά στρατεύματα έφυγαν από την Παλαιστίνη και οι Ισραηλινοί πήραν τον έλεγχο, περισσότεροι από 700.000 πρόσφυγες εγκατέλειψαν τη χώρα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου των έξι ημερών το 1967 το Ισραήλ κατέλαβε τα υψίπεδα του Γκολάν, τη Δυτική Όχθη, την Ανατολική Ιερουσαλήμ και τη Λωρίδα της Γάζας από τη Συρία, την Ιορδανία και την Αίγυπτο αντίστοιχα. Οι θρησκευτικές εντάσεις και η στήριξη των Παλαιστίνιων επαναστατών στην προσπάθειά τους να πάρουν πίσω τα εδάφη πυροδότησε επιπλέον την ένταση στην περιοχή. 

Σαουδικη Αραβια και Ιραν

Οι δύο χώρες δεν έχουν μόνο θρησκευτικές διαφορές. Οι Σαουδάραβες έχουν βλέψεις να αντικαταστήσουν την επιρροή του Ιράν στη Μέση Ανατολή μετά την επανάσταση του 1979 και έτσι στήριξαν το Ιράκ του Σαντάμ Χουσείν στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ, 

Γαλλια και Αλγερια

“Οι σχέσεις μεταξύ της Γαλλίας και της Αλγερίας μπορεί να είναι καλές ή κακές, αλλά σε καμιά περίπτωση ουδέτερες” είπε ο τότε μελλοντικός πρόεδρος της ώρας Abdelaziz Bouteflika σε μια συνέντευξη το 1974. Ο αιματηρός πόλεμος της ανεξαρτησίας της Αλγερίας άφησε πολλές πληγές επί δεκαετίες. Πρόφατα ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας François Hollande αναγνώρισε ότι οι διαδηλωτές υπέρ της ανεξαρτησίας που πυροβολήθηκαν από την αστυνομία το 1961 σκοτώθηκαν άδικα. 

Πηγή: MSN

Spiegel: Τα... μωρά Κιμ Γιονγκ Ουν και Ντόναλντ Τραμπ παίζουν με τα πυρηνικά

Με ένα καυστικό πρωτοσέλιδο κυκλοφορεί σήμερα το γερμανικό περιοδικό Spiegel, το οποίο αναφέρεται στην κλιμακούμενη ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Βόρειας Κορέας.

Ο τίτλος του περιοδικού είναι «Παιχνίδια Θανάτου» και η λεζάντα γράφει: «Ντόναλντ Τραμπ και Κιμ Γιονγκ Ουν ρισκάρουν με τα πυρηνικά».

Το συγκλονιστικότερο όμως είναι το σκίτσο: Δυο μωρά - που μοιάζουν με τον Κιμ Γιονγκ Ουν και τον Ντόναλντ Τραμπ- που φορούν ακόμα τις πάνες τους κάθονται και παίζουν πάνω σε μια βόμβα. 

Τα στόματα τους είναι ανοιχτά και μάλιστα από μέσα φαίνονται τα δόντια τους. Η βόμβα στηρίζεται σε ένα ελατήριο και φαίνεται πως ταλαντεύεται επικίνδυνα.

Δηλαδή κάνουν χιούμορ με φόντο μία ή περισσότερες πυρηνικές βόμβες. Η παράνοια πλέον βασιλεύει περίτρανα. Εκτός από τη μακαβριότητα και τον κυνισμό που βγάζει η εφημερίδα, αξίζει να σημειώσει κανείς πόσο παραπλανητικό είναι αυτό το άρθρο σε συνδυασμό με αυτή την εικόνα.

Η πιθανή σύρραξη μεταξύ ΗΠΑ και Βόρεια Κορέας αποτελεί υπόθεση μόνο των δύο χωρών και σε καμιά περίπτωση δεν κρύβεται κάτι άλλο από πίσω, όπως η αγριότητα του οικονομικού συστήματος στο οποίο ζούμε (Καπιταλισμός) καθώς και η φύση του, παρουσιάζεται ότι είναι αποτέλεσμα δύο παραφρόνων!! ΨΕΜΑ!!!

Πηγή: http://www.real.gr

Τί κάνει μία Αμερικανίδα με καρκίνο στην Κούβα

Το εμπάργκο των ΗΠΑ στην Κούβα μετράει περισσότερα από 50 χρόνια -επεκτάθηκε απολύτως και σε όλες τις εξαγωγές, μεταξύ των οποίων τα τρόφιμα και τα φάρμακα, στις 7 Φεβρουαρίου του 1962.

Αλλά τώρα, για πρώτη φορά, δοκιμάζεται στη Νέα Υόρκη ένα μοναδικό φάρμακο το οποίο δημιουργήθηκε στην Κούβα.

Όμως, παρά το γεγονός ότι είναι ήδη υπό δοκιμή στη Νέα Υόρκη, υπάρχουν Αμερικανοί καρκινοπαθείς που αψηφούν το εμπάργκο και πηγαίνουν για θεραπεία στην Αβάνα.

Το BBC φέρνει στο φως την ιστορία της 74χρονης Αμερικανίδας καρκινοπαθούς Judy Ingels, μιλά με μία Κουβανή επίσης καρκινοπαθή, τη γιατρό-ογκολόγο της, αλλά και τον Αμερικανό ανοσολόγο, πρόεδρο του Ινστιτούτου που δοκιμάζει το φάρμακο στις ΗΠΑ.

Η Judy βρίσκεται με την οικογένειά στην Αβάνα εδώ έξι ημέρες. Εκτός από τα αξιοθέατα και την τοπική κουζίνα, η Judy απολαμβάνει την περιπλάνηση. Είναι φωτογράφος και η αποικιακή αρχιτεκτονική της παλιάς πόλης τη γοητεύει.

Αλλά ο λόγος του ταξιδιού είναι ότι η Judy θα κάνει τις πρώτες ενέσεις με Cimavax.

Πρόκειται για το φάρμακο που αναπτύχθηκε στην Κούβα και το οποίο, όπως έδειξαν οι δοκιμές, παρατείνει για μήνες, ακόμη και χρόνια, τη ζωή των ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα. Πηγαίνοντας από την πατρίδα της, την Καλιφόρνια, στην Κούβα, η Judy παραβιάζει τον νόμο.

Το αμερικανικό εμπάργκο κατά της Κούβας μετράει περισσότερο από πέντε δεκαετίες και μολονότι οι σχέσεις των δύο χωρών βγήκαν από τον πάγο με την ιστορική επίσκεψη του τέως Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, η αναζήτηση ιατρικής περίθαλψης στην Κούβα δεν επιτρέπεται ακόμα για τους Αμερικανούς πολίτες.

«Δεν με απασχολεί» λέει η Judy. «Για πρώτη φορά ελπίζω πραγματικά».

Τον Δεκέμβριο του 2015 διαγνώστηκε με καρκίνο του πνεύμονα σταδίου 4. «Ο ογκολόγος μου στις Ηνωμένες Πολιτείες μου λέει ότι είμαι η καλύτερη ασθενής του, αλλά έχω αυτή τη θανατηφόρα ασθένεια…» Ο γιατρός της δεν ξέρει ότι η Judy πήγε στην Κούβα.

Μάλιστα, όταν τον ρώτησε για το Cimavax, της απάντησε ότι δεν το έχει ακούσει.

«Αλλά εμείς το ψάξαμε, κάναμε έρευνα και διαβάσαμε καλά πράγματα», λέει η Judy. Από τον Ιανουάριο, το Cimavax έχει δοκιμαστεί σε ασθενείς στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, αλλά δεν είναι ακόμα διαθέσιμο στις ΗΠΑ.

Ο σύζυγός και η κόρη της μένουν στο Διεθνές Κέντρο Υγείας La Pradera, δυτικά της Αβάνα. Το εν λόγω νοσοκομείο δέχεται κυρίως ξένους. Και μάλιστα, έτσι όπως είναι διαμορφωμένο, με πισίνα, φοίνικες και μεγάλα φωτεινά ανοίγματα ιδανικά για περιπάτους, περισσότερο θυμίζει τροπικό ξενοδοχείο, παρά νοσοκομείο.

Το ταξίδι από την Καλιφόρνια στην Κούβα μαζί με τα αποθέματα του Cimavax, τις προμήθειες δηλαδή, που θα πάρει μαζί της η Judy στην Αμερική, θα κοστίσουν στην οικογένεια Ingles κάτι παραπάνω από 15.000 δολάρια.

Το Cimavax καταπολεμά τον καρκίνο διεγείροντας το ανοσοποιητικό απέναντι σε μια πρωτεΐνη στο αίμα που προκαλεί την ανάπτυξη του καρκίνου του πνεύμονα. Μετά από μια περίοδο επαγωγής, οι ασθενείς λαμβάνουν ως συνέχεια της θεραπείας μία μηνιαία ενέσιμη δόση (περίοδος συντήρησης).

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι οι σπουδαίες βιοτεχνολογικές καινοτομίες της Κούβας μπορούν εν μέρει να εξηγηθούν από το αμερικανικό εμπάργκο -σημείο στο οποίο ο Κάστρο επανερχόταν ξανά και ξανά.

Αυτό σημαίνει ότι η Κούβα έπρεπε να παράγει τα φάρμακα στα οποία δεν μπορούσε να έχει πρόσβαση ή να αντέξει οικονομικά την εισαγωγή τους. Φάρμακα όπως το Cimavax θεωρούνται low-tech products και αναπτύχθηκαν απευθυνόμενα στον πληθυσμό της Κούβας.

Η εν λόγω βιομηχανία απασχολεί 22.000 επιστήμονες, τεχνολόγους και χημικούς μηχανικούς και εξάγει φάρμακα σε πολλά μέρη του κόσμου, αλλά όχι στις ΗΠΑ.

Και παρότι οι Κουβανοί δεν αποκαλύπτουν το κόστος παραγωγής, η θεραπεία είναι φθηνότερη από άλλες.

Για τους Κουβανούς το σύστημα υγείας είναι δημόσιο και ως εκ τούτου δωρεάν για όλους τους πολίτες.

Η Lucrecia κάνει όνειρα για το μέλλον

Η 65χρονη Κουβανή, Lucrecia de Jesus Rubillo έμαθε τον περασμένο Σεπτέμβριο ότι είχε δύο, το πολύ, τρεις μήνες ζωή. Ένας πόνος στο πόδι αποδείχτηκε καρκίνος του πνεύμονα σταδίου 4.

Η Lucrecia υποβλήθηκε σε χημειοθεραπεία -όπως λέει, ήταν μεγάλη η δοκιμασία - αλλά τα παιδιά της τής ζήτησαν να πολεμήσει τη νόσο και εκείνη προσπάθησε να κρατηθεί δυνατή.

Η Lucrecia

Μετά τις ακτινοβολίες, η Lucrecia άρχισε τις ενέσεις με Cimavax.

Τώρα, αισθάνεται δυνατή. Μπορεί να ανέβει ξανά τα σκαλιά των πέντε ορόφων όπου βρίσκεται το διαμέρισμα της, ενώ ο επίμονος βήχας έχει μειωθεί. «Ίσως πάω στην Ισπανία να επισκεφθώ το παιδί μου. Νιώθω ευτυχισμένη και κάνω όνειρα για το μέλλον, αλλά αισθάνομαι και θλίψη. Έχω χάσει πολλούς φίλους από καρκίνο. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν την ευκαιρία που είχα εγώ με τις ενέσεις αυτές. Αισθάνομαι προνομιούχος» λέει η Lucrecia στο BBC.

Η γιατρός της, Elia Neninger, ογκολόγος στο Νοσοκομείο Hermanos Ameijeiras στην Αβάνα, είναι μία από τους γιατρούς οι οποίοι πρωτοστάτησαν στη δοκιμή του Cimavax σε ασθενείς ήδη από τη δεκαετία του 1990.

Η Κουβανή ογκολόγος Elia Neninger

«Η Lucrecia έφτασε τόσο καταβεβλημένη από την ασθένειά ώστε ήταν σε αναπηρική καρέκλα όταν την πρωτοείδα» θυμάται η Neninger. Τώρα ο όγκος στον πνεύμονα έχει εξαφανιστεί και δεν υπάρχουν βλάβες στο συκώτι της. Με το Cimavax βρίσκεται σε φάση συντήρησης».

Οι ογκολόγοι στην Κούβα δεν μιλούν για θεραπεία του καρκίνου, αλλά για έλεγχο της νόσου και μετατροπή της σε χρόνια ασθένεια.

«Έχω τέσσερις ασθενείς με καρκίνο του πνεύμονα που ζουν 10 χρόνια μετά τη διάγνωση» λέει η Elia Neninger.

Ωστόσο, το Cimavax δεν βοηθά όλους τους ασθενείς. Το 20% των καρκινοπαθών δεν ανταποκρίνονται στη θεραπεία, λέει η Neninger, είτε επειδή η ασθένεια είναι σε πολύ προχωρημένο στάδιο, είτε επειδή ή σχετίζεται με άλλες ασθένειες που καθιστούν τη θεραπεία πιο δύσκολη.

«Εντυπωσιασμένος» ο πρόεδρος του αμερικανικού ινστιτούτου που δοκιμάζει το φάρμακο

Παρ 'όλα αυτά, ο δρ Kelvin Lee, ανοσολόγος και πρόεδρος του Roswell Park Cancer Institute στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, όπου διεξάγονται οι αμερικανικές δοκιμές του Cimavax, δηλώνει εντυπωσιασμένος.

Είναι η πρώτη φορά που φάρμακο από την Κούβα δοκιμάστηκε στις ΗΠΑ και χρειάστηκε ειδική άδεια λόγω του εμπάργκο.

«Η θεραπεία του καρκίνου γίνεται όλο και πιο ακριβή στις ΗΠΑ», λέει ο Lee. Ένα φθηνό εμβόλιο που θα μπορούσε να χορηγηθεί σε επίπεδο πρωτοβάθμιας περίθαλψης είναι πολύ σημαντικό. Και πιστεύει ότι είναι πιθανό πως το Cimavax θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί επίσης και για την πρόληψη του καρκίνου του πνεύμονα.

«Εάν μπορούσαμε να εμβολιάσουμε τους μανιώδεις καπνιστές για να προλάβουμε, να εμποδίσουμε την πιθανότητα να πάθουν καρκίνο του πνεύμονα, θα είχε τεράστιο αντίκτυπο στη δημόσια υγεία τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και διεθνώς» λέει ο Lee.

Ο δρ Kelvin Lee, πρόεδρος του Roswell Park Cancer Institute

Όμως, οι δοκιμές του Cimavax στις ΗΠΑ άρχισαν πολύ πρόσφατα, μόλις τον Ιανουάριο και οι Αμερικανοί θεωρούν ότι είναι πρώιμο να εξαχθούν συμπεράσματα.

Επιπλέον, όπως γράφει το BBC, υπάρχει και πολιτική αβεβαιότητα. Στην προεκλογική εκστρατεία του, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι θα αντιστρέψει τη σταδιακή αποκατάσταση των σχέσεων με την Κούβα που ξεκίνησε ο Ομπάμα, εκτός αν υπάρξει πολιτική αλλαγή στο νησί.

Υπάρχει ωστόσο, μια μεγάλη εκλογική περιφέρεια Αμερικανών (ο λόγος για το Μαϊάμι) που πιστεύει ότι η Κούβα δεν αξίζει το είδος της αναγνώρισης που προκύπτει από τη σχέση της Αβάνας με το Roswell Park Cancer Institute.

Ο Lee θεωρεί ότι τα όποια πολιτικά επιχειρήματα κατά της συνεργασίας των ΗΠΑ-Κούβας είναι άστοχα.

«Το υγραέριο που βάζουμε στα αυτοκίνητά μας, τα iPhones που χρησιμοποιούμε, τα παπούτσια που αγοράζουμε, όλα προέρχονται από χώρες με τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν θεμελιώδεις διαφορές όσον αφορά τα δικαιώματα των γυναικών, την ελευθερία λόγου, τις προσωπικές ελευθερίες. Ας συνεργαστούμε όμως, μαζί τους σε τομείς που ωφελούν τους πολίτες και των δύο χωρών».

Οι ελπίδες της Judy

Η Judy και ο σύζυγος της δεν ανησυχούν -τουλάχιστον μέχρι στιγμής- για την απαγόρευση των αμερικανικών αρχών.

«Τους είπα ότι πηγαίνω στην Κούβα για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Να μάθω για τον καρκίνο και θεραπεία του! Είμαι πολύ ειλικρινής άνθρωπος, αλλά αν χρειαστεί θα το κάνω, θα πω ψέματα» λέει η Judy.

Η Judy με τον σύζυγο και την κόρη της

Οι Ingels θα ξέρουν αν το φάρμακο έχει αποτέλεσμα σε τρεις μήνες, όταν η Judy υποβληθεί εκ νέου σε μαγνητική τομογραφία.

Η κόρη της είναι νοσοκόμα και θα κάνει τις ενέσεις με Cimavax στη μητέρα της όταν επιστρέψουν στην Καλιφόρνια.

«Ακόμη και αν ο όγκος παραμείνει σταθερός ως προς το μέγεθος και δεν μεγαλώσει, θα είμαστε ευχαριστημένοι» λέει. «Εάν ο όγκος συρρικνωθεί, θα είναι ένα πραγματικό θαύμα…»

Πηγή: tvxs.gr